ശുശ്രൂഷയിൽ പൂർത്തിയായൊരു ജീവിതം, നിത്യതയിൽ തുടരുന്ന സാക്ഷ്യം

ചില വേർപാടുകൾ കണ്ണുകളെ മാത്രമല്ല, മനസ്സാക്ഷിയെയും നനയ്ക്കാറുണ്ട്. ചില മരണങ്ങൾ ഒരു കുടുംബത്തിന്റെ ദുഃഖമായി മാത്രം ഒതുങ്ങുന്നില്ല; ഒരു തലമുറയെ ചിന്തിപ്പിക്കുന്ന സന്ദേശമായി മാറുന്നു. അടുത്തിടെ അകാലത്തിൽ നിത്യതയിലേക്ക് വിളിക്കപ്പെട്ട യുവ സുവിശേഷകൻ പാസ്റ്റർ പ്രത്യാശ് കുഞ്ഞുമോന്റെ വേർപാട് അത്തരമൊരു സംഭവമായിരുന്നു.

അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശവസംസ്കാര ശുശ്രൂഷ യൂട്യൂബിലൂടെ കാണുവാൻ ഇടയായി. അനേകം കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞൊഴുകുന്നത് കണ്ടെങ്കിലും, അതിലുപരി ഞാൻ കണ്ടത് ക്രിസ്തുവിലുള്ള പ്രത്യാശയുടെ സാക്ഷ്യമായിരുന്നു. എന്റെ പ്രിയ സുഹൃത്തായ പാസ്റ്റർ മാത്യു ജോർജ്ജ് മണ്ണിലിനോടൊപ്പം ബൈബിൾ സെമിനാരിയിൽ വേദപഠനം നടത്തിയ ആളായിരുന്നു പ്രത്യാശ്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഈ വേർപാട് ഒരു വാർത്തയായി മാത്രം മനസ്സിൽ തങ്ങിനിന്നില്ല; ജീവിതത്തിന്റെ അർത്ഥത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു നിശ്ശബ്ദ ചോദ്യമായി മാറി.

വെറും ഇരുപത്തിയെട്ട് വയസ്സ്. ലോകത്തിന്റെ കാഴ്ചപ്പാടിൽ ഇനിയും ഏറെ ദൂരം സഞ്ചരിക്കേണ്ട ഒരു ജീവിതം. എന്നാൽ ദൈവത്തിന്റെ കാഴ്ചപ്പാടിൽ, ലഭിച്ച സമയത്തിനുള്ളിൽ ഏൽപ്പിക്കപ്പെട്ട ദൗത്യം വിശ്വസ്തതയോടെ നിർവഹിച്ച ഒരു ദാസൻ. കൊല്ലം ജില്ലയിലെ മലയോര മേഖലയിൽ സഭാ പ്രവർത്തനങ്ങൾക്ക് നേതൃത്വം നൽകുകയും, പുതിയ ആരാധനാലയത്തിന്റെ നിർമ്മാണം പൂർത്തിയാക്കുകയും, സംഗീത ശുശ്രൂഷയിലൂടെയും സുവിശേഷയോഗങ്ങളിലൂടെയും അനേകം ഹൃദയങ്ങളിൽ ക്രിസ്തുവിന്റെ സ്നേഹം പകർന്നു നൽകുകയും ചെയ്ത അദ്ദേഹം, സമയം പാഴാക്കാതെ നിത്യതയ്ക്കുവേണ്ടി നിക്ഷേപിച്ച ജീവിതമായിരുന്നു നയിച്ചത്.

ശവസംസ്കാര ശുശ്രൂഷയിൽ എന്നെ ഏറ്റവും ആഴത്തിൽ സ്പർശിച്ചത് അദ്ദേഹത്തിന്റെ മാതാപിതാക്കളുടെ സാക്ഷ്യമായിരുന്നു. മകന്റെ വേർപാടിൽ തകർന്നുപോകേണ്ട ഹൃദയങ്ങളിൽ പോലും വിശ്വാസത്തിന്റെ വെളിച്ചം അണഞ്ഞിരുന്നില്ല. കണ്ണുനീർ ഉണ്ടായിരുന്നു, പക്ഷേ നിരാശ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. വേദന ഉണ്ടായിരുന്നു, പക്ഷേ വിശ്വാസം നഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്നില്ല.

അമ്മ പറഞ്ഞ ഒരു അനുഭവം മനസ്സിൽ ആഴത്തിൽ പതിഞ്ഞു. ഒരിക്കൽ പ്രത്യാശ അമ്മയോട് പറഞ്ഞിരുന്നു: “അമ്മേ… കരയരുത്. നമുക്കൊരു പ്രത്യാശയുണ്ട്.” എത്ര അർത്ഥസമ്പുഷ്ടമായ വാക്കുകൾ! ഇന്ന് ആ മകൻ ഈ ലോകത്തിൽ ഇല്ലെങ്കിലും, അവൻ പറഞ്ഞ ആ വാക്കുകൾ തന്നെയാണ് അമ്മയുടെ കണ്ണുനീർ തുടയ്ക്കുന്ന ദൈവത്തിന്റെ ആശ്വാസമായി മാറിയത്. എത്ര മനോഹരമായ ദൈവിക യാദൃശ്ചികത! ‘പ്രത്യാശ’ എന്ന പേര് വഹിച്ച ആ യുവാവ് തന്റെ ജീവിതം കൊണ്ടും, തന്റെ വേർപാടുകൊണ്ടും, കുടുംബത്തിനും സഭയ്ക്കും അവശേഷിപ്പിച്ചത് പ്രത്യാശ തന്നെയായിരുന്നു.

പിതാവിന്റെ സാക്ഷ്യവും ഹൃദയത്തെ സ്പർശിച്ചു. മകനെ ഉന്നത വിദ്യാഭ്യാസം നൽകി നല്ലൊരു ഉദ്യോഗസ്ഥനാക്കണമെന്നത് അദ്ദേഹത്തിന്റെ സ്വപ്നമായിരുന്നു. എന്നാൽ ഒരു സുപ്രഭാതത്തിൽ മകൻ ശാന്തമായി പറഞ്ഞു: “പപ്പാ… എനിക്ക് ജോലി വേണ്ട; എനിക്ക് സുവിശേഷവേല ചെയ്യണം.” ഒരു പിതാവിന്റെ സ്വപ്നങ്ങളും ഒരു മകന്റെ ദൈവവിളിയും നേർക്കുനേർ വന്ന ആ നിമിഷത്തിൽ, ഒടുവിൽ വിജയിച്ചത് ദൈവഹിതമായിരുന്നു. ലോകത്തിന്റെ കണക്കിൽ ഒരുപക്ഷേ അദ്ദേഹം ഒരു വലിയ ഉദ്യോഗസ്ഥനായില്ലായിരിക്കാം; എന്നാൽ സ്വർഗ്ഗത്തിന്റെ കണക്കിൽ അദ്ദേഹം വിശ്വസ്തനായ ഒരു ദൈവദാസനായി തന്റെ ഓട്ടം പൂർത്തിയാക്കി.

ജീവിതം പലപ്പോഴും ഒരു മെഴുകുതിരിപോലെയാണ്. ചിലത് മണിക്കൂറുകളോളം കത്തും; ചിലത് അല്പസമയം മാത്രം. എന്നാൽ എത്രനേരം കത്തി എന്നതല്ല പ്രധാനം; എത്ര ഇരുളുകൾക്ക് വെളിച്ചമായി എന്നതാണ്. പൂവ് എത്ര ദിവസം കൊമ്പിലുണ്ടായിരുന്നു എന്നതിലല്ല അതിന്റെ മഹത്വം; അത് എത്ര സുഗന്ധം പരത്തി എന്നതിലാണ്. അതുപോലെ മനുഷ്യജീവിതത്തിന്റെ മൂല്യവും വർഷങ്ങളുടെ എണ്ണത്തിലല്ല; ദൈവത്തിനും മനുഷ്യർക്കും നൽകിയ അനുഗ്രഹത്തിലാണ്.

നമ്മുടെ കർത്താവായ യേശുക്രിസ്തുവിന്റെ പരസ്യശുശ്രൂഷ മൂന്നര വർഷം മാത്രമായിരുന്നു. എന്നാൽ ആ ചെറിയ കാലയളവിന്റെ സ്വാധീനം ഇന്നും ലോകത്തിന്റെ അതിരുകൾക്കപ്പുറം വ്യാപിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. ജീവിതത്തിന്റെ മഹത്വം ദൈർഘ്യത്തിലല്ല, ദൈവഹിതത്തോടുള്ള സമ്പൂർണ്ണ അനുസരണത്തിലാണെന്ന് കാൽവരി ഇന്നും ലോകത്തോട് പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു.

ജീവിതസായാഹ്നത്തിൽ അപ്പൊസ്തലൻ പൗലോസ് എഴുതിയ വാക്കുകൾ ഓരോ വിശ്വാസിക്കും ഒരു വെല്ലുവിളിയാണ്: “ഞാൻ നല്ല പോർ പൊരുതി; ഓട്ടം തികച്ചു; വിശ്വാസം കാത്തു.” (2 തിമൊഥെയൊസ് 4:7). അദ്ദേഹം എത്ര വർഷം ജീവിച്ചുവെന്ന് പറഞ്ഞില്ല; ലഭിച്ച ജീവിതം എങ്ങനെ ജീവിച്ചുവെന്നതാണ് പറഞ്ഞത്. നിത്യതയുടെ മുമ്പിൽ അതുമാത്രമാണ് പ്രസക്തം.

ഇന്ന് നമ്മളിൽ പലരും നിസ്സാരമായ തർക്കങ്ങളിലും, സ്ഥാനമോഹങ്ങളിലും, അസൂയയിലും, പരസ്പരം വിമർശിക്കുന്നതിലും വിലപ്പെട്ട സമയം നഷ്ടപ്പെടുത്തുകയാണ്. നിത്യതയുടെ വെളിച്ചത്തിൽ നോക്കുമ്പോൾ ഇവയെല്ലാം പ്രഭാതത്തിലെ മഞ്ഞുതുള്ളിപോലെ അപ്രത്യക്ഷമാകുന്നവയാണ്. എന്നാൽ ദൈവരാജ്യത്തിനുവേണ്ടി നാം ചെയ്യുന്ന ഓരോ ചെറിയ പ്രവൃത്തിക്കും നിത്യമായ മൂല്യമുണ്ട്.

നമ്മുടെ ജീവിതവും ഒരുനാൾ അവസാനിക്കും. എപ്പോൾ, എങ്ങനെ എന്നത് നമുക്കറിയില്ല. എന്നാൽ അതുവരെ എങ്ങനെ ജീവിക്കണം എന്നത് നമ്മുടെ തിരഞ്ഞെടുപ്പാണ്. ഓരോ ദിവസവും ദൈവം നൽകിയ വിശുദ്ധ ഉത്തരവാദിത്തമായി കണ്ട്, കുടുംബത്തിനും സഭയ്ക്കും സമൂഹത്തിനും അനുഗ്രഹമായും, സുവിശേഷത്തിന്റെ സാക്ഷിയായും ജീവിക്കാൻ നമുക്ക് കഴിയട്ടെ.

പാസ്റ്റർ പ്രത്യാശ് കുഞ്ഞുമോന്റെ ജീവിതം നമ്മെ പഠിപ്പിക്കുന്ന വലിയ പാഠം ഇതാണ്—ദൈവം നമുക്ക് എത്ര വർഷം തന്നു എന്നതല്ല പ്രധാനം; തന്ന വർഷങ്ങൾ നാം എത്ര വിശ്വസ്തതയോടെ വിനിയോഗിച്ചു എന്നതാണ്.

ജീവിതം എത്ര നീണ്ടു എന്നത് ചരിത്രം രേഖപ്പെടുത്തും; എന്നാൽ അത് എത്ര വിശ്വസ്തതയോടെ ദൈവത്തിനായി വിനിയോഗിക്കപ്പെട്ടു എന്നത് നിത്യത സാക്ഷ്യം വഹിക്കും.

— ജയൻ കെ. തോമസ്, മുംബൈ